A Boy Called Po (2016)

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่ออังกฤษ: A Boy Called Po (2016)
ประเภทหนัง: Drama, Fantasy

หลังจากภรรยาของเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งวิศวกรที่ทำงานหนักต้องดิ้นรนเพื่อดูแลลูกชายที่ป่วยเป็นออทิสติก “A Boy Called Po” ลูกชายของเขาในการตอบสนองต่อการกลั่นแกล้งกลับเข้าสู่การหลบหนีในโลกแฟนตาซีความตั้งใจที่อยู่เบื้องหลัง “A Boy called Po” ไม่เพียง แต่เป็นเรื่องดีเท่านั้น แต่ยังมีเกียรติอีกด้วย ในเรื่องราวของพ่อซึ่งเป็นพ่อหม้ายสาวที่เลี้ยงดูลูกชายที่เป็นออทิสติกความตั้งใจที่ชัดเจนของนักเขียนบทภาพยนตร์ Colin Goldman คือการตัดทอนความสัมพันธ์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับผู้คนโดยเฉพาะเด็ก ๆ ในกลุ่มออทิสติก “A Boy called Po” ที่กำกับโดย John Asher มีปัญหาอยู่บ้างแม้ว่าจะรู้สึกไม่ยุติธรรมอยู่เสมอที่วิจารณ์ภาพยนตร์แบบนี้ บทพยายามทำมากเกินไป แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจอยู่สองสามครั้งโดยส่วนใหญ่เป็นฉากระหว่างพ่อกับลูก ในหลาย ๆ ฉากแพทย์และนักบำบัดจะอธิบายวิธีการรักษาต่างๆและลักษณะของออทิสติกที่พวกเขาออกแบบมาเพื่อตอบสนอง ภาษาค่อนข้างใช้เทคนิค
แต่สำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับโลกนี้ลำดับเหล่านี้อาจให้ความกระจ่าง จากนั้นก็มีการปรากฏตัวของ Burt Bacharach ผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีส่วนในการทำคะแนนให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งเป็นคะแนนดั้งเดิมครั้งแรกในรอบ 17 ปี

ปูทางก่อนดูแบบไม่เสียอรรถรส
วิศวกรผู้ขมขื่นหลังการสูญเสียภรรยา พยายามแบกความรับผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียว เขาต้องดูแลลูกชายที่ป่วยเป็นออทิสติก และต้องเจอทั้งความเครียดในชีวิตประจำวันและความไม่เข้าใจจากคนรอบข้างโดยเฉพาะในโรงเรียน

เมื่อการกลั่นแกล้งทวีความรุนแรง เด็กชายกลับใช้โลกแฟนตาซีเป็นที่หลบภัย เรื่องราวจึงค่อย ๆ เผยความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก ผ่านมุมมองที่ทั้งดิบและเปราะบาง พร้อมความพยายามจะทำให้ “การรับฟัง” เกิดขึ้นจริง

สิ่งที่ควรรู้ก่อนดู
พ่อพยายามจัดการทุกอย่าง ตั้งแต่การพาลูกไปพบแพทย์และนักบำบัด ไปจนถึงการหาทางสื่อสารที่ลูกจะรู้สึกปลอดภัย ทว่าความกดดันที่สะสมทำให้ความหวังเริ่มสั่นคลอน และอาการของลูกก็ยิ่งสะท้อนช่องว่างระหว่างโลกของคนทั่วไปกับโลกภายในที่ซับซ้อน

ท่ามกลางความยากลำบาก เด็กชายค่อย ๆ ตอบสนองด้วยการถอยเข้าหาเรื่องเล่าและจินตนาการ โลกแฟนตาซีในเรื่องจึงไม่ใช่แค่ภาพสวยงาม แต่กลายเป็นเครื่องมือในการรับมือ ความสัมพันธ์พ่อ-ลูกจึงถูกทดสอบด้วยคำพูด การรักษา และความเมตตาที่ต้องใช้เวลา

เสน่ห์ของเรื่องนี้
จุดเด่นอยู่ที่การเล่าเรื่องแบบอารมณ์นำ ภาพและเหตุการณ์ค่อย ๆ พาผู้ชมเข้าใกล้ความรู้สึกของพ่อที่แบกทุกอย่างไว้ลำพัง ขณะเดียวกันก็ให้พื้นที่กับโลกภายในของเด็กชายอย่างจริงจัง ฉากที่โฟกัสความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกทำให้เรื่องสะเทือนใจโดยไม่ต้องพึ่งความหวือหวาเกินจำเป็น

มุมมองต่อภาพรวมของเรื่อง
แม้บทจะพยายามสื่อสารเรื่องการรักษาและมุมมองต่อออทิสติกค่อนข้างตรงไปตรงมา แต่สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยลำดับบางช่วงอาจดู “อธิบายเยอะ” ไปบ้าง อย่างไรก็ตามแก่นของหนังยังไปไกลกว่านั้น เพราะมันทำให้เห็นหัวใจของการดูแลผ่านสายตาพ่อที่ยอมเปลี่ยนวิธีคิดเพื่อพยายามเข้าใจลูกจริง ๆ

หนังเหมาะกับคนที่ชอบดราม่าหนักอารมณ์และงานความสัมพันธ์ในครอบครัว จะได้ความสะเทือนใจเป็นระยะ และได้มุมมองที่ชวนคิดเกี่ยวกับความเมตตาและการยอมรับ