The Addams Family (1991) ตระกูลนี้ผียังหลบ

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่อไทย: ตระกูลนี้ผียังหลบ
ชื่ออังกฤษ: The Addams Family (1991)
ประเภทหนัง:  Comedy, Fantasy

สัมผัสความเยือกเย็นสุดสยองแกมฮาหน้าตาย ของ ครอบครัวอาดัมส์ เมื่อพวกเขาได้พบกับ คุณลุงเฟสเตอร์ ที่พลัดพรากกันไปนาน ครอบ ครัวอดัมส์นี้ถือกำเนิดครั้งแรกในรูปการ์ตูนคอมมิคในปี 1938 ครับ ก่อนจะมาดังอีกรอบตอนทำเป็นซีรี่ส์ในยุค 60 และ 70 เรียกว่าอเมริกันชนส่วนมากคุ้นกับซีรี่ส์ชุดนี้ดี ว่ากันว่าจุดเริ่ม ต้นที่ทำให้มีการสร้าง The Addams Family ฉบับหนังโรงก็คือตอนที่ผู้อำนวยการสร้าง Scott Rudin แกนั่งรถตู้ แล้วก็ได้ยินคนหนึ่งฮัมเพลงธีมของ Addams แล้วสักพักทุกคนบนรถพากันฮัมเพลงนี้กันหมด Rudin เลยแน่ใจว่าถ้าทำเป็นหนังล่ะดังแน่ ตอนแรกทุกคนคิดตรงกันว่าคนเหมาะ จะกำกับคือ Tim Burton แต่พี่ท่านไม่ว่าง หน้าที่เลยถูกส่งไปยัง Barry Sonnenfeld ผู้กำกับภาพที่เคยร่วมงานกับพี่น้อง Coen, Danny DeVito และ Rob Reiner มานั่งเก้าอี้กำกับเป็นหนแรก หนังเพี้ยนได้ใจ ตั้งแต่ตัวละคร มือเดินได้ ญาติอิทท์ขนดก ของประกอบฉาก บรรยากาศ อารมณ์ขัน การเดินเรื่อง ดนตรี (ที่แสนจะยั่วล้อโดย Marc Shaiman) ทั้งหมดผสมรวมเป็นความลงตัวได้สำเร็จ

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
ตระกูลอาดัมส์ใช้ชีวิตท่ามกลางความมืดหม่นและมุกตลกร้ายอย่างเป็นธรรมชาติ แต่จู่ๆ ข่าวจากอดีตทำให้ทุกอย่างเริ่มสั่นคลอน เมื่อ “คุณลุงเฟสเตอร์” คนสำคัญที่พลัดพรากกันนานกลับเข้ามาในชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง

ความต่างระหว่างความอบอุ่นแบบคนทั่วไปกับความเฮฮาแบบครอบครัวประหลาดก็ปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่การรับแขกที่ดูไม่ปกติ ไปจนถึงแผนการที่ยิ่งพยายามซ่อนยิ่งเหมือนจะเปิดเผย งานนี้ทั้งบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความลึกลับ และมุกตลกที่ยังคงหน้าตาเฉยเหมือนเดิม

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
เมื่อคุณลุงเฟสเตอร์กลับมา เขานำทั้งความหมายในอดีตและท่าทีที่ทำให้คนรอบตัวสับสน ความสัมพันธ์ในบ้านอาดัมส์กลับมาดึงดูดสายตาอีกครั้ง ทั้งที่พวกเขายังคงยึดมั่นในกฎของตัวเองอย่างไม่แคร์โลกภายนอก

ขณะเดียวกัน อารมณ์ขันแบบเสียดสีและบรรยากาศแฟนตาซีก็พาเรื่องให้ไหลไปแบบหน้าตายไม่ยอมแพ้ ทุกฉากชวนให้เดาไปถึงความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ ทำให้การรับมือกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้กลายเป็นเกมของอารมณ์ ทั้งความขำและความกดดันที่ปะปนกันอย่างพอดี

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นอยู่ที่การผสาน “ความเยือกเย็นสุดสยอง” กับ “คอมเมดี้หน้าตาย” ได้อย่างลงตัว ตัวละครยังคงเสน่ห์เฉพาะตัว การเดินเรื่องกระชับจังหวะกวนประสาท และงานภาพ/ดีไซน์ของครอบครัวอาดัมส์ที่มองแล้วจำได้ทันที ดนตรีและอารมณ์ขันทำหน้าที่เหมือนตัวเร่งให้ความเพี้ยนยิ่งสนุกโดยไม่กลายเป็นเรื่องงงเกินไป

ภาพรวมหลังรับชม
ถ้าชอบหนังที่ทำให้ “ความน่าขนลุก” กลายเป็นเรื่องขำๆ แบบไม่ลดทอนความเป็นเอกลักษณ์ เรื่องนี้ตอบโจทย์มาก เพราะการเล่าเรื่องคล่อง ภาษาตลกจัดจ้าน และตัวละครมีเสน่ห์เฉพาะทางจนพาให้ดูเพลินแม้สถานการณ์จะดูประหลาดแค่ไหน

จุดที่ควรสังเกตคืออารมณ์ขันและความแฟนตาซีเดินด้วยจังหวะของตัวเอง หากคุณคาดหวังความสมจริงหรือดราม่าหนักๆ อาจไม่ใช่แนวที่ตรงที่สุด แต่สำหรับคนที่อยากได้ความสนุกแบบหน้าตายๆ และแฟนตาซีจัดเต็ม ถือว่าคุ้มมาก