The Piano (1993) เดอะ เปียโน

เนื้อเรื่องโดยรวม

• ชื่อไทย: เดอะ เปียโน
• ชื่ออังกฤษ: The Piano (1993)
• ประเภทหนัง: Drama, Music, Romance

ในช่วงศตวรรษที่สิบเก้า “เดอะ เปียโน” หญิงสาวผู้เงียบขรึมถูกส่งตัวไปนอกประเทศนิวซีแลนด์พร้อมกับเด็กสาวและเปียโนอันทรงคุณค่าสำหรับสหภาพแรงงานที่มีการจัดการกับเจ้าของที่ดินที่ดี อย่างไรก็ตาม
ก่อนหน้านั้นคนงานในละแวกนั้นจะเป็นที่ต้องการของในสวนนี้มานาน ช่วงกลางศตวรรษที่สิบเก้า . เอด้าพูดไม่ได้และเธอมีเด็กสาวชื่อฟลอร่า ในการแต่งงานที่เป็นระเบียบ เธอออกจากสกอตแลนด์ในท้องถิ่น โดยมีหญิงสาวและเปียโนที่เธอชื่นชอบ
ชีวิตในดินแดนป่าทึบของเกาะเหนือของนิวซีแลนด์ไม่ใช่ทั้งหมดที่เธออาจจินตนาการได้ และไม่ใช่ความสัมพันธ์ของเธอกับสจ๊วตคู่สมรสคนใหม่ของเธอ เธอทนต่อการทรมานและความโชคร้ายเมื่อสจ๊วตมอบเปียโนให้จอร์จเพื่อนบ้าน Ada ได้ประโยชน์จาก George
ว่าเธออาจจัดหาเปียโนคืนโดยให้ตัวอย่างเปียโนแก่เขา แต่มีเฉพาะสถานการณ์ที่แตกต่างกันเท่านั้น ในตอนแรกเอด้าดูถูกจอร์จ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปอย่างสบายๆ และสิ่งนี้ทำให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

“The Piano” ในช่วงทศวรรษที่ 1800 หญิงชาวสกอตผู้เงียบๆ คนหนึ่งชื่อ Ada McGrath ถูกพ่อขายไปรวมกับชาวนิวซีแลนด์ชื่อ Alisdair Stewart โดยอุ้มเด็กหญิง Flora ไปด้วย Ada ไม่ได้พูดด้วยวาจาเลยตั้งแต่เธออายุ 6 ขวบ และไม่มีใครรู้ว่าทำไม
รวมถึงตัวเธอเองด้วย เธอถ่ายทอดความคิดของเธอผ่านการเล่นเปียโนและผ่านการสื่อสารด้วยท่าทาง ซึ่งสาวของเธอซึ่งกลับกันทำงานแบบพ่อแม่ลูกเป็นสื่อกลางของเธอ พืชผักเป็นผลจากความสัมพันธ์กับครูสอนเปียโน ซึ่ง Ada
ยอมรับว่าเธอมีเสน่ห์ผ่านญาณทิพย์ทางใจ แต่ผู้ที่ “กลายเป็นคนหวาดกลัวและเลิกสนใจ” และทิ้งเธอไป เอด้า ฟลอรา และทรัพย์สินของพวกเขา รวมทั้งเปียโนทำมือ ได้รับการช่วยเหลือในฝั่งมหาสมุทรนิวซีแลนด์โดยกลุ่มของเรือ วันรุ่งขึ้น Alisdair
ปรากฏตัวพร้อมกับกลุ่มชาวเมารีและเพื่อนของเขา George Baines ซึ่งเป็นคนป่าไม้และกะลาสีเรือที่ลาออก ซึ่งได้ดำเนินตามธรรมเนียมของชาวเมารีจำนวนมาก รวมถึงการลงหมึกใบหน้าของเขาด้วย Alisdair ให้ Ada รู้ว่าบ้านหลังเล็กๆ
ของเขาไม่มีที่สำหรับเล่นเปียโน และทิ้งเปียโนของเธอไว้กลางทะเล ดังนั้น เอด้าจึงเย็นชาสำหรับเขา ไม่ได้ตั้งตัวว่าจะนำมารวมกับเปียโนของเธอทั้งหมด ไม่สามารถพูดกับ Alisdair, Ada และ Flora ไปที่ Baines พร้อมโน้ตขอให้พาไปที่เปียโน
เขาชี้แจงว่าเขาไม่สามารถอ่าน Baines เสนอให้ Alisdair แลกเปลี่ยนเครื่องมือกับเขาเพื่อซื้อที่ดิน Alisdair ยินยอมและยินยอมให้มีการชักชวนเพิ่มเติมเพื่อขอตัวอย่างจาก Ada โดยไม่สนใจว่า Baines หลงใหลในตัวเธอ
เอด้าหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าอลิสแดร์แลกเปียโนอันมีค่าของเธอไปโดยไม่ได้คุยกับเธอ ในระหว่างการเยือนครั้งหนึ่ง เบนส์เสนอให้เอด้าได้เปียโนของเธอกลับมาด้วยความเร็วหนึ่งคีย์เปียโนสำหรับ “ตัวอย่าง” แต่ละรายการ ถ้าเขาสังเกตเห็นเธอและทำ
“สิ่งที่เขาชอบ” ขณะที่เธอเล่น เธอเห็นด้วย แต่ยังต่อรองสำหรับภาพประกอบต่างๆ ที่เทียบเท่ากับปริมาณของปุ่มมืดเหมือนเดิม แม้ว่า Ada และ Alisdair คนอื่นๆ ที่มีความสำคัญของเธอจะไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศหรือแม้แต่การพูดคุยด้วยความรัก
แต่ตัวอย่างกับ Baines กลับกลายเป็นสิ่งล่อใจที่เชื่องช้าสำหรับความอบอุ่นของเธอ Baines ต้องการความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อแลกกับจำนวนคีย์ที่โดดเด่นยิ่งขึ้น เอด้ายอมรับอย่างลังเลแต่ไม่ยอมให้ตัวเองในแบบที่เขาต้องการ Baines
ยอมจำนนและคืนเปียโนให้กับ Ada โดยบอกว่าแผนการของพวกเขา “กำลังทำให้คุณเป็นโสเภณี และฉันก็น่าสงสาร” และสิ่งที่เขาทำจริงๆ ความต้องการคือให้เธอจดจ่ออยู่กับเขาจริงๆ แม้ว่า Ada จะได้รับเปียโนคืน แต่ในที่สุดเธอก็หายไปจาก Baines
ที่เฝ้าดูเธอขณะที่เธอเล่น เธอกลับมาหาเขาในเย็นวันหนึ่ง เมื่อพวกเขายอมทำตามความปรารถนาของกันและกัน Alisdair รู้สึกสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา ได้ยินพวกเขามีเพศสัมพันธ์ในขณะที่เขาเดินไปที่บ้านของ Baines
และหลังจากนั้นก็เฝ้าดูพวกเขาผ่านการแบ่งตัว ด้วยความขุ่นเคือง เขาติดตามเธอในวันรุ่งขึ้นและเผชิญหน้ากับเธอในป่าดงดิบ ซึ่งเขาพยายามบังคับตัวเองให้อยู่กับเธอ โดยไม่คำนึงถึงสิ่งกีดขวางที่ไม่ธรรมดาของเธอ
ในระยะยาวเขาต้องการการรับประกันจากเอด้าว่าเธอจะไม่ได้พบเบนส์

ปูทางก่อนดูแบบไม่เสียอรรถรส
Ada หญิงชาวสกอตที่ไม่สามารถพูดได้ ถูกส่งมายังดินแดนห่างไกลพร้อมเด็กสาว Flora และเปียโนล้ำค่าคู่ใจ เธอใช้ดนตรีและท่าทางแทนคำอธิบายความรู้สึก ทำให้ชีวิตในป่าดิบของเกาะเหนือเต็มไปด้วยความหวังเล็กๆ และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่

เมื่อ George Baines คนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนเริ่มเสนอเงื่อนไขที่ทำให้ Ada ต้องตัดสินใจ ความสัมพันธ์ของเธอค่อยๆ เปลี่ยนระดับจากการต่อรองไปสู่ความผูกพันที่มีทั้งความอ่อนโยนและแรงกดทับ Ada ต้องยืนให้มั่นท่ามกลางการเฝ้ามองและเกมอำนาจที่ทำให้ทุกจังหวะของเพลงไม่เคยเป็นแค่เสียงดนตรี

สิ่งที่ควรรู้ก่อนดู
Ada ใช้เปียโนเป็นทั้งภาษาและที่หลบภัย เธอพยายามรักษารูปแบบชีวิตของตัวเอง แม้โลกใหม่จะยากกว่าที่คิด ทั้งความเหงา ความไม่เข้าใจ และการต้องอยู่ร่วมกับคนที่เข้าถึงเธอได้ไม่เท่าไรนัก

การแลกเปลี่ยนกับ Baines ทำให้ Ada ต้องเผชิญข้อเสนอที่ยั่วยวนและซ่อนความคาดหวังไว้ใต้ถ้อยคำเรื่อง “ตัวอย่าง” ค่อยๆ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นไม่ได้สะอาดตา เพราะมีเส้นบางๆ ของความรู้สึก ความปรารถนา และความเป็นเจ้าของที่เริ่มกัดกร่อนความมั่นคงของเธอ ขณะเดียวกัน สายตาของอีกฝ่ายก็กลายเป็นแรงกดดันที่ทำให้ความสัมพันธ์ทั้งหมดสั่นคลอน

เสน่ห์ของเรื่องนี้
จุดเด่นคือวิธีเล่าเรื่องที่ให้ “เปียโน” เป็นศูนย์กลางทั้งอารมณ์และความหมาย ภาพและจังหวะดนตรีสื่อสิ่งที่ Ada พูดไม่ได้ ขณะที่ความสัมพันธ์ค่อยๆ ขยับจากความเป็นทางการสู่ความเข้มข้นแบบไม่อาจปฏิเสธได้ นอกจากนี้ยังมีการวางโครงเรื่องให้ความรู้สึกตึงแน่นและค้างคาอยู่ตลอด ทำให้คนดูอินกับทุกการตัดสินใจโดยไม่ต้องมีคำพูดมากมาย

มุมมองต่อภาพรวมของเรื่อง
The Piano เป็นหนังรักที่ไม่ได้หวานอย่างเดียว แต่เลือกเล่า “ความหมายของความสัมพันธ์” ผ่านเสียงและการยอมจำนนต่อความรู้สึก ภาพสวยและบรรยากาศชวนดื่มด่ำกับธรรมชาติ แต่ก็มีจุดที่หนักและอึดอัดพอสมควร เหมาะสำหรับคนดูที่ชอบหนังดราม่าละเมียดและให้ความสำคัญกับงานอารมณ์มากกว่าความบันเทิงแบบตรงไปตรงมา

ถ้าคุณชอบหนังแนวดนตรีที่ใช้ศิลปะเป็นภาษาความรู้สึก เรื่องนี้จะทำให้คุณ “ฟัง” อารมณ์ได้มากกว่าคำพูด