The Father (2020)

เนื้อเรื่องโดยรวม

• ชื่ออังกฤษ: The Father (2020)
• ประเภทหนัง: Drama

ชายคนหนึ่งปฏิเสธความช่วยเหลือทั้งหมดจากลูกสาวเมื่ออายุมากขึ้น ขณะที่เขาพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป เขาเริ่มสงสัยคนที่เขารัก ความคิดของเขาเอง “The Father” และแม้แต่โครงสร้างของความเป็นจริงของเขา
แอนโธนี่เพิ่งกลัวผู้ดูแลคนล่าสุดของเขาเอง แอนโธนี ชาวลอนดอนที่ป่วยอายุแปดสิบปีค่อยๆ ป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม รู้สึกถูกทอดทิ้งเมื่อแอนน์ ลูกสาวของเขากังวลว่าเธอจะย้ายไปปารีส
แอนโธนีเริ่มสับสนและไม่พอใจกับฉากหลังของมุมมองที่บิดเบี้ยวและความเสื่อมถอยทางจิตใจอย่างรวดเร็วและสะเทือนใจของเขา แอนโธนีเริ่มที่จะสูญเสียการยึดเกาะความเป็นจริง ดิ้นรนเพื่อนำทางภูมิทัศน์ทึบแสงของปัจจุบันและอดีต ในตอนนี้
ความทรงจำที่เลือนลางและแววตาที่สว่างไสวกระตุ้นอารมณ์แปรปรวนอย่างกะทันหัน คนที่รัก สภาพแวดล้อมของแอนโธนี และแม้แต่เวลาก็บิดเบี้ยว ทำไมลูกสาวคนเล็กของเขาถึงหยุดเยี่ยมเยียน? ใครคือคนแปลกหน้าที่จู่โจมแอนโธนี?

แอนไปเยี่ยมแอนโธนีพ่อของเธอในแฟลตของเขาหลังจากที่เขาทะเลาะกับผู้ดูแลคนล่าสุดของเขา เขาเป็นโรคสมองเสื่อมและลืมเหตุการณ์สำคัญในชีวิตไปตลอดและสิ่งต่างๆ รอบๆ แฟลตของเขารวมถึงนาฬิกาด้วย
เขาบอกแอนน์ว่าเขาเชื่อว่าผู้ดูแลของเขาขโมยนาฬิกาของเขาไป และเขาจะไม่มีวันย้ายออกจากแฟลตของเขา เธอบอกแอนโธนีว่าเธอกำลังจะย้ายไปปารีสเพื่ออยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง
ซึ่งทำให้แอนโธนีสับสนเพราะเขาจำผู้ชายไม่ได้ในชีวิตของเธอตั้งแต่สิ้นสุดการแต่งงานของเธอกับเจมส์ แอนบอกว่าถ้าเขาปฏิเสธที่จะมีคนดูแลต่อไป เธอจะต้องย้ายเขาไปอยู่บ้านพักคนชรา วันรุ่งขึ้น แอนโธนี่เห็นชายที่ไม่รู้จักชื่อพอล
และรู้สึกสับสนว่าเขาอยู่ในแฟลตของเขา พอลกล่าวว่าแอนโธนีอาศัยอยู่กับเขาและแอนน์ แอนกลับมาทานอาหารเย็นและปรากฏตัวเป็นผู้หญิงคนอื่น ทำให้แอนโธนี่สับสนอีกครั้ง แอนจัดตารางสัมภาษณ์ลอร่าผู้ดูแลคนใหม่
แอนโธนีบอกลอร่าว่าเขาเป็นนักเต้นมืออาชีพและไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ แอนโธนีเล่าในภายหลังว่าลอร่าทำให้เขานึกถึงลูซีลูกสาวอีกคน ซึ่งเขาไม่ได้คุยด้วยนานหลายเดือนด้วยเหตุผลที่เขาไม่รู้ แอนโธนีถูกพาไปหาหมอและถามถึงความทรงจำของเขา
เขาอ้างว่าเขาไม่มีปัญหาเรื่องความจำ ต่อมาเขาบอกลอร่าว่าเขาภูมิใจในตัวลูซี่ซึ่งเป็นจิตรกรมากแค่ไหน เธอบอกเขาว่าเธอเสียใจกับอุบัติเหตุของลูซี่ ซึ่งแอนโทนี่ไม่รู้ ในภาพยนตร์เรื่องนี้
มีการเปิดเผยว่าแอนโธนีอาศัยอยู่ในแฟลตของแอนน์และพอลมาหลายปีแล้วจริงๆ แต่เชื่อว่าเขายังคงอาศัยอยู่ในแฟลตของตัวเอง หลังจากที่แอนกลับมาบ้าน
เธอกับพอลทะเลาะกันเรื่องวันหยุดที่อิตาลีที่ถูกยกเลิกไปเนื่องจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของแอนโธนีที่มีต่อผู้ดูแล และการเสียสละของแอนเพื่อพ่อของเธอ พอลถามแอนโธนีว่าเขาวางแผนที่จะอยู่ในแฟลตของพวกเขานานแค่ไหนและรบกวนทุกคน หลังจากนั้นพอลก็ตบเขา

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
แอนโธนี ชายวัยชราที่ป่วยด้วยโรคสมองเสื่อม ค่อยๆ สูญเสียความมั่นคงของความทรงจำและมองเห็นสิ่งรอบตัวแปลกไปจากเดิม ลูกสาวของเขาพยายามดูแล แต่ยิ่งเธอจัดการชีวิตให้เป็นระเบียบ แอนโธนีก็ยิ่งปฏิเสธและสงสัยทุกอย่าง แม้กระทั่งตัวตนของคนที่อยู่ข้างเขา

ท่ามกลางการสลับภาพอดีตกับปัจจุบัน ความสัมพันธ์ที่เคยคุ้นเริ่มแตกออกเป็นคำถาม เขาหวาดระแวงผู้ดูแลใหม่ เห็นเหตุการณ์ซ้ำซ้อน และเชื่อในเรื่องที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง สิ่งที่ตามมาคือการต่อสู้ทั้งเพื่อรักษาศักดิ์ศรีและเพื่อทำความเข้าใจว่า “อะไรคือของจริง” กันแน่

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
เรื่องเริ่มจากความขัดแย้งเล็กๆ ที่ก่อตัวเป็นกำแพงใหญ่ แอนโธนีไม่ยอมรับผู้ดูแลคนล่าสุด เขาเชื่อว่ามีบางอย่างถูกพรากไป ความทรงจำที่เคยทำให้เขารู้สึกปลอดภัยกลับกลายเป็นจุดที่ทำให้เขาไม่มั่นใจต่อทุกคนรอบตัว ทั้งการที่ลูกสาวกังวลอนาคตของเขาและการเปลี่ยนไปของสถานที่ที่เขาเคยเรียกว่า “ของตน”

เมื่อมี “พอล” ปรากฏตัวในชีวิตของเขา ภาพความสัมพันธ์ก็เริ่มสวนทางกับสิ่งที่แอนโธนีรับรู้ อาหารเย็น กลายเป็นการย้ำความสับสน และการสัมภาษณ์ผู้ดูแลคนใหม่ก็กลายเป็นอีกชั้นของการทดสอบว่าใครกันแน่ที่กำลังช่วย เขาสืบถามหมอ ค้นหาคำตอบในเหตุผลของตนเอง และยิ่งพยายามควบคุมเรื่องเล่าให้ตรงกับความรู้สึก โลกกลับยิ่งเคลื่อนออกจากการยึดเกาะ

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นอยู่ที่การเล่าเรื่องแบบ “มุมมองที่ไม่เสถียร” ถ่ายทอดความว้าวุ่นและความเหินห่างได้อย่างเฉียบคม ภาพและลำดับเหตุการณ์ทำให้ผู้ชมค่อยๆ เข้าใจว่าเหตุผลของแอนโธนีไม่ได้หายไป แต่กำลังถูกบิดไปกับความจำ ทำให้ทั้งอึดอัดและชวนติดตามไปพร้อมกัน

ภาพรวมหลังรับชม
เป็นดราม่าที่ไม่พาไปหาคำตอบง่ายๆ แต่ทำให้ผู้ชมตั้งคำถามกับความหมายของความจริงและการดูแลคนที่รัก จุดแข็งคือความแนบคมของการเล่าเรื่องและการสื่อสารอารมณ์ที่ชัดเจน เหมาะกับคนที่ชอบหนังแนวจิตวิทยาและดราม่าหนักๆ ที่ต้องใช้สมาธิพอสมควร

ข้อสังเกตคือความสับสนเชิงโครงสร้างอาจทำให้บางคนตามไม่ทันได้ง่าย แต่สำหรับผู้ที่ยอมให้เรื่อง “พาเราเข้าไปอยู่กับมุมมองนั้น” จะยิ่งอินและสะเทือนใจมาก