The Dictator (2012) จอมเผด็จการ

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่อไทย:จอมเผด็จการ
ชื่ออังกฤษ: The Dictator (2012)
ประเภทหนัง:  Comedy

เรื่องราวที่กล้าหาญของเผด็จการที่ใช้โอกาสในชีวิตของเขาในการรับรองว่าระบบฐานโหวตจะไม่ไปยังประเทศที่เขาชื่นชอบ เป็นเวลานานพอสมควรประเทศของสาธารณรัฐวาดิยะนำโดยพลเรือเอกอะลาเดน (ซาชาบาโรโคเฮ็ก) ผู้ไร้เดียงสาเผด็จการนักเคลื่อนไหวของผู้หญิงกับตะวันตกและเป็นศัตรูกับชาวยิวที่ล้อมรอบด้วยผู้ปกครองหญิง “จอมเผด็จการ” (โดยเฉพาะการจัดหาวิหาร Osama Bin Laden หลังจาก “พวกเขาฆ่าเขาสองครั้งทุก ๆ ปี”) เปลี่ยนคำศัพท์ในคำที่อ้างอิงถึง “Aladeen” และสร้างอาวุธปรมาณูเพื่อโจมตีอิสราเอล นอกจากนี้เขายังปฏิเสธที่จะขายไร่ของ Wadiya ข้อตกลงที่เขาทำกับพ่อของเขาตายหลังจากที่คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติลงคะแนนเสียงเพื่อเป็นสื่อกลางในกองทัพ Aladeen ไปที่โอกาสอันยิ่งใหญ่ของสหประชาชาติในนิวยอร์กซิตี้เพื่อจัดการห้องไม่นานหลังจากนั้น Aladeen ถูกจับกุมโดย Clayton (John C. Riley) ซึ่งเป็นดาวเด่นเกณฑ์ลุง Cross Tamer (Ben Kingsley พ่อของ Aladeen เสียชีวิตไปแล้ว ในฐานะทายาทให้กับลูกของ Tamir ณ จุดนั้นแทนที่ Aladeen กับเหยื่อทางการเมือง Efawadh (บารอนโคเฮน) ซึ่งเขาหมายถึงการคิดออกว่าจะลงนามในรายงานเพื่อเห็นแก่ระบบเสียงส่วนใหญ่ของ Wadiya ในขณะที่เปิดแหล่งน้ำมันของประเทศจีนและ ผลประโยชน์ระยะไกลอื่น ๆ

Aladen หนีไปหลังจากเคลย์ตันไม่ได้ตั้งใจมันจบลงด้วยการพยายามอย่างไร้ประสิทธิภาพเมื่อเขาค้นพบร่างที่ถูกลอกเลียนแบบของเขา Tamir คิดว่า Aladeen ถูกประหารชีวิตเมื่อถึงเวลานั้น “The Dictator” ก็แทบไม่ได้ทรงผมอีกเลย ก่อนที่เขาจะผ่านเขาเดินผ่านมหานครนิวยอร์กอะลาเด็นพบกับโซอี้ (แอนนาฟาริส) ผู้ทำการแนะนำชักชวนสมาชิกสภาสิทธิมนุษยชนซึ่งเขาเสนอให้ทำงานด้วยสำหรับวิธีการตัดสินใจในชีวิตที่คมชัดความร่วมมือ Aladeen ไม่สนใจข้อเสนอและต่อต้าน “Atomic” นาดาล (Jason Mantzoukas) ผู้นำคนก่อนหน้าของ Wadiya ปรมาณูอาวุธ Aladeen คิดว่าเขาได้ทำการโต้แย้งเกี่ยวกับสถานะของจรวด Aladeen นำเขาไปยังย่าน “Little Wadiya” ของนิวยอร์กที่ซึ่งมีผู้คนพลัดถิ่นจากประเทศของเขาและพบกับเขาใน “Passing to Aladeen Restaurant” ซึ่งถูกควบคุมโดยแขกจำนวนมากที่ Aladeen ขอให้ดำเนินการจริง Aladeen ที่บันทึกไว้จากเกือบจะได้รับการยอมรับจากคนจรจัดที่โกรธแค้นและเปิดเผยว่านักปฏิวัติได้บุกตำรวจลึกลับและคนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบทุกคนถูกส่งไปที่กำบังเมื่อเทียบกับการถูกประหารชีวิต Dal ยินยอมที่จะช่วย Aladeen จับข้อตกลงของ Tamir และฟื้นฟูสถานการณ์ของเขาในฐานะทรราชที่ “ซื่อสัตย์” ทำให้ Aladeen ทำให้เขาเป็นหัวหน้าของ WMD โปรแกรม Wadiya อีกครั้ง Aladeen ยอมรับและยอมรับข้อเสนอการจ้างงานของ Zoey เนื่องจากเธอทานอาหารเย็นที่บ้านพักที่ทำเครื่องหมายไว้ Aladeen Grew ใกล้กับ Zoey หลังจากที่เธอปฏิเสธความก้าวหน้าทางเพศของเขาและแสดงให้เขาเห็นว่าจะสนับสนุนตัวเองอย่างไรและเริ่มมองทุกคนที่จ้องมองเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเห็นธุรกิจของ Zoey Aladeen เริ่มตารางเวลาที่รุนแรง สำหรับทุกคนสร้างกลุ่มตัวละครรอบ Zoey และคุกคามนักวิเคราะห์เพื่อเปิดใช้งานร้านค้าเพื่อรับการตรวจสอบที่ยอดเยี่ยม

ภาพรวมของเรื่องก่อนรับชม
พลเรือเอกเผด็จการจากสาธารณรัฐวาดิยาที่มั่นใจในตัวเองเกินพอดี หลุดมาลงในสถานการณ์ที่ซับซ้อนกว่าที่คิด พร้อมความหวังจะ “จัดระเบียบ” ทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนของเขา แต่เมื่อการเมืองเล่นงานและอดีตตามมาถึงนิวยอร์ก งานของเขาเลยกลายเป็นทั้งภารกิจลับและเรื่องตลกปนปัญหา
ระหว่างการเอาตัวรอด เขาได้พบกับโซอี้ ผู้ทำงานเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนที่ตั้งใจจะชักจูงเขาเข้าหาเหตุผล แม้จอมเผด็จการจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องใดนอกจากความตั้งใจของตัวเอง ทว่าเมืองนี้ไม่ได้ใจดี และทุกการตัดสินใจยิ่งทำให้เขาเข้าไปใกล้ความจริงที่คุมเกมไม่อยู่

แนวทางของเรื่องก่อนเริ่มรับชม
หลังถูกดึงเข้าสู่เกมอำนาจในสังคมสหรัฐฯ จอมเผด็จการต้องเผชิญทั้งแรงกดดันจากคนรอบตัวและภาพลักษณ์ที่ถูกบิดเบือน เขารีบเร่งวางหมากเพื่อรักษาสถานะและผลประโยชน์ ทว่าเรื่องเล็กๆ อย่างคำพูดผิดจังหวะ มนต์สะกดตัวตน และความเข้าใจโลกที่คลาดเคลื่อน กลับกลายเป็นชนวนให้สถานการณ์บานปลาย
เขายังพยายามคุมเส้นทางชีวิตตัวเองผ่านความสัมพันธ์กับโซอี้ แต่ยิ่งเขาตั้งกฎมากเท่าไร เหตุการณ์ยิ่งพลิกแปลก เขาต้องรับมือกับเครือข่ายคนที่มองเขาด้วยความคาดหวังคนละแบบ ตั้งแต่ผู้เห็นด้วย ผู้ไม่เชื่อ จนถึงคนที่พร้อมใช้ความรู้ของเขาเป็นเครื่องมือ ก่อนที่ทุกอย่างจะวนกลับไปสู่ประเด็นใหญ่ที่เขาพยายามซ่อน

จุดเด่นที่น่าจับตามอง
จุดเด่นของเรื่องคืออารมณ์ขันแบบเสียดสีจัดจ้านที่ใช้ความ “มั่นหน้าฉูดฉาด” ของตัวเอกเป็นเชื้อเพลิงให้สถานการณ์ยิ่งตลกยิ่งอันตราย ควบคู่กับจังหวะการเล่าเรื่องที่เดินหน้าเร็ว มีทั้งฉากล้อเลียนการเมือง การสื่อสาร และความต่างวัฒนธรรมอย่างไม่เกรงใจ
งานภาพและการจัดฉากสนับสนุนความวุ่นวาย เหมือนโลกถูกบีบให้ตัวละครสวมบทไปต่อไม่ได้ แล้วความพยายามจะ “คุมเกม” ก็ย้อนกลับมาสร้างความคับขันให้มุกยิ่งเดือดขึ้น

สรุปความน่าสนใจของเรื่อง
The Dictator เป็นคอมเมดี้เสียดสีที่จงใจเล่นกับภาพจำของอำนาจและความเข้าใจผิด ทำให้หนังมีความบันเทิงสูงและมุกเดินต่อเนื่องจนหลายช่วงชวนหัวเราะจริง ขณะเดียวกันก็มีประเด็นที่ทำให้คนดูต้องคิดตาม โดยเฉพาะเรื่องทัศนคติและการใช้อิทธิพลต่อชีวิตคนอื่น
จุดสังเกตคืออารมณ์ขันค่อนข้าง “คม” และอาจไม่เหมาะกับคนที่ไม่ชอบการล้อประเด็นจริงจัง ตัวหนังเหมาะกับผู้ชมที่มาด้วยความคาดหวังว่าอยากดูความวุ่นวายพร้อมมุกจัดเต็มมากกว่าเน้นความสมจริงหรือดราม่าลึก