Sideways (2004) ไซด์เวยส์ ดื่มชีวิต ข้างทาง

เนื้อเรื่องโดยรวม

• ชื่อไทย: ไซด์เวยส์ ดื่มชีวิต ข้างทาง
• ชื่ออังกฤษ: Sideways (2004)
• ประเภทหนัง:Comedy, Drama, Romance

“Sideways” เริ่มเรื่องราวด้วยการออกเดินทางเพื่อเที่ยวชิมไวน์ของสองเพื่อนเก่า ที่หันเหเปลี่ยนทิศอย่างวุ่นวายแบบหลบๆ เลี่ยงๆ ไปสู่การค้นหาที่ลดเลี้ยวทว่าเต็มไปด้วยอารมณ์ขันของความแปรปรวน ที่บ้าคลั่งในเรื่องความรักและมิตรภาพ
การยืนหยัดของความว้าเหว่และความฝันอันน่าเบื่อหน่าย และการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบสิ้นระหว่างปิโนต์กับคาเบอร์เนต์

เนื้อเรื่องแบบไม่สปอยล์
เรื่องราวของชายสองคนที่พยายามหนีความจริงด้วยการขับรถไปเรื่อยๆ พร้อมแวะชิมไวน์ คุยกันเรื่องชีวิต และเผชิญความไม่ลงรอยของตัวเอง ทั้งคู่เหมือนตั้งใจจะ “ปล่อยให้คืนนี้พาไป” แต่ยิ่งเดินทาง ความคิดเรื่องความหมายของการใช้ชีวิตก็ยิ่งกลายเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

ก่อนดูเรื่องนี้ควรรู้อะไรบ้าง
ชายคนหนึ่งพยายามรักษาภาพลักษณ์คนที่ไม่ต้องการอะไรจากโลก ขณะที่อีกคนแบกความหวังและความฝันที่เริ่มสั่นคลอน ทั้งคู่เริ่มต้นการเดินทางด้วยเป้าหมายหลวมๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นแค่เรื่องความสนุก แต่บทสนทนากลับเผยรอยร้าวในใจทีละชั้น ระหว่างทางพวกเขาเจอสถานการณ์ที่ทำให้ต้องตัดสินใจว่าจะยอมรับความรู้สึกที่ซ่อนอยู่หรือจะฝืนไปจนสุดทาง

การแวะตามร้านและไร่องุ่นทำหน้าที่เหมือนกระจกสะท้อนนิสัยของแต่ละคน ไวน์รสต่างๆ ไม่ได้เป็นแค่เครื่องดื่ม มันทำให้เรื่องเล่าของพวกเขาชัดขึ้นว่ากำลังวิ่งหนีอะไร และกำลังกลัวอะไร เมื่อความหยอกล้อเริ่มฝืดและบทสนทนาเริ่มหนักขึ้น คืนที่คิดว่าเป็นการพักผ่อนกลับกลายเป็นการประเมินชีวิตใหม่ ทั้งมิตรภาพและความสัมพันธ์ที่ค้างคาอยู่ถูกยกขึ้นมาวางบนโต๊ะโดยไม่ต้องประกาศ

องค์ประกอบที่ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจ
หนังเด่นที่การเดินเรื่องผ่าน “บทสนทนา” มากกว่าพล็อตหวือหวา ความตลกและความเจ็บปนมักโผล่มาในประโยคเดียวกัน บรรยากาศการเดินทางตามชนบททำให้รู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน ขณะเดียวกันธีมการยอมรับตัวเองและการเผชิญความจริงค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างแนบเนียน ทั้งยังมีมุกที่ไม่พยายามเอาชนะคนดู แต่เลือกจะเปิดแผลให้หัวเราะก่อนจะเงียบลง

รีวิวภาพรวมแบบเข้าใจง่าย
Sideways (2004) ไซด์เวยส์ ดื่มชีวิต ข้างทาง ใช้จังหวะของการเดินทางและบทสนทนาเป็นเครื่องมือหลัก หนังไม่ได้พยายามปล่อยคำตอบสำเร็จรูป แต่ค่อยๆ พาให้เห็นว่าความสุขที่แสวงอยู่ปลายทางอาจไม่ได้อยู่ที่จุดหมายเสมอไป สิ่งที่อาจไม่ถูกใจบางคนคือความจริงจังไม่ได้มาในรูปแบบดราม่าหนักๆ มันมาในรายละเอียดและความรู้สึกที่ค้างอยู่ ทำให้คนดูต้อง “อิน” กับอารมณ์และมุมมองของตัวละครพอสมควร โดยรวมถือเป็นงานที่ทั้งขำและเจ็บพอๆ กันจนยากจะวางลง