Showtime (2002) โชว์ไทม์ ตำรวจจอทีวี

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่ออังกฤษ : Showtime (2002) 
ชื่อไทย : โชว์ไทม์ ตำรวจจอทีวี
ประเภท :  Action, Comedy, Crime

มิช เพรสตัน (โรเบิร์ต เดอนีโร) นักสืบแห่งกรมตำรวจแอลเอ ผู้เอาจริงเอาจัง พูดน้อย ใจร้อน และค่อนข้างคร่ำครึ สิ่งเดียวที่เขาปรารถนา คือ การได้ปฏิบัติงานในหน้าที่ของเขาอย่างที่เคยเป็นมาตลอดระยะเวลากว่า 20 ปี แต่เจ้าหน้าที่สายตรวจอย่าง เทรย์ เซลลาร์ส (เอ็ดดี้ เมอร์ฟี่) นั้นตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการเป็นตำรวจจริงๆ แล้ว เขายังอยากแสดงบทตำรวจในจอโทรทัศน์ ทุกเย็นหลังเลิกจากงานวิ่งไล่จับนักล้วงมือกาวทั้งหลาย กิจวัตรประจำวันของเขาคือฝึกซ้อมท่าแอ็คชั่นต่างๆ หน้ากระจกเงา

ภาพรวมของเรื่องก่อนรับชม
มิจ เพรสตัน นักสืบกรมตำรวจแอลเอ ผู้ยึดถือกฎระเบียบอย่างจริงจัง แต่กลับต้องมาทำงานร่วมกับ เทรย์ เซลลาร์ส เจ้าหน้าที่สายตรวจที่มีความคิดสร้างสรรค์เกินกว่าจะยึดตามธรรมเนียม เขาไม่ได้แค่จับผู้ร้ายหลังเลิกงาน แต่ยังซ้อมท่าแอ็คชั่นให้เหมือนกำลังถ่ายทำอยู่ตลอดเวลา

ความต่างระหว่าง “คนทำงานจริงจัง” กับ “คนฝันอยากเป็นนักแสดง” ทำให้การร่วมทีมเต็มไปด้วยความเข้าใจผิดและจังหวะฮา ขณะเดียวกันคดีอาชญากรรมกลับยิ่งซับซ้อนจนทั้งคู่ต้องปรับตัวและหาจังหวะที่ลงตัว แม้จะคนละสไตล์ แต่เป้าหมายกลับเหมือนกันคือการทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

แนวทางของเรื่องก่อนเริ่มรับชม
เพรสตันพยายามพาความเป็นตำรวจแบบมืออาชีพกลับมาใช้ให้เป็นระบบ ตั้งแต่การวางแผน การอ่านเกม จนถึงการจัดการหลักฐาน ส่วนเทรย์มองทุกสถานการณ์เป็นโอกาสโชว์ฝีมือและสร้างภาพลักษณ์ จนบางครั้งกลายเป็นชนวนให้คดีสะดุดด้วยความตั้งใจดีที่ออกจะไม่เข้าท่า

เมื่อเส้นทางของทั้งคู่พาไปเจอเบาะแสที่ต้องใช้ไหวพริบและความไวต่อสถานการณ์ พวกเขาจึงต้องเรียนรู้กันและกัน ทั้งคู่ต่างถูกบังคับให้ก้าวข้ามกรอบเดิม โดยเฉพาะเมื่อคดีต้องการทั้งความใจเย็นของเพรสตันและความกล้าแสดงออกแบบเทรย์ ในขณะที่ความตลกยังคงแทรกอยู่ตลอด

จุดเด่นที่น่าจับตามอง
จุดเด่นคือการผสมคอมเมดี้กับอาชญากรรมได้แบบจังหวะชัด ตัวละครต่างบุคลิกกันสุดทางจนเกิดความขัดแย้งที่ทั้งสนุกและทำให้เกมคดีเดินหน้าได้ลื่น ขณะเดียวกันฉากแอ็คชั่นและความคึกคักแบบ “ตำรวจสายโชว์” ทำให้บรรยากาศไม่หนักเกินจนเกินไป

สรุปความน่าสนใจของเรื่อง
เป็นหนังแอ็คชั่น-คอมเมดี้ที่ดูเพลิน เหมาะกับคนชอบความกวนแบบเพื่อนร่วมงานทะเลาะกันแต่สุดท้ายยังพากันทำงานให้สำเร็จ จุดสังเกตคืออารมณ์ขันจะนำหน้าเนื้อหาบางช่วง ทำให้จังหวะดราม่าหรือความลึกของคดีไม่ได้จัดเต็มเท่าหนังอาชญากรรมสายจริงจัง แต่ถ้าต้องการความบันเทิงและแอ็คชั่นที่มีสีสัน ถือว่าตอบโจทย์

เหมาะมากสำหรับผู้ชมที่ชอบหนังแนวตำรวจผจญคดีซึ่งยอมให้ตัวละคร “ไม่สมบูรณ์แบบ” และสื่อสารผ่านมุกกับท่าทางมากกว่าความจริงจังตลอดเวลา