Lost in Blue (2016) ระหว่างเราครั้งก่อน

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่อไทย: ระหว่างเราครั้งก่อน
ชื่ออังกฤษ: Lost in Blue (2016)
ประเภทหนัง:  Short, Drama

วันนั้นของเดือน – ก้อย (อรัชพร โภคินภากร) กับ ลี้ (จิราพร แซ่ลี้) เป็นสองสาวเพื่อนซี้ที่นั่งข้างกันในห้องเรียน ทุกๆ เดือนประจำเดือนของพวกเธอจะมาพร้อมกันเสมอ จนกระทั่งเดือนหนึ่งที่ก้อยพบว่าประจำเดือนของเธอมาไม่พร้อมลี้เป็นครั้งแรก ฝน – หนึ่ง (ธนกร ศิริปัทมาธร) พบกับเด็กสาวคนหนึ่งในวันฝนตก มีชื่อว่า ฝน (พริมริน พัวรัตน์) ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเงียบงันในเมืองชนบททางตอนใต้ ขณะที่หนึ่งกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากลอง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็กำลังถลำลึกลงไปเรื่อยๆ Glowstick – เรื่องราวดีๆ ระหว่าง พิม เเละ โญ๋ เพื่อนสนิทที่เช่าหอพักอยู่ด้วยกัน เมื่อในเช้าวันเกิดของโญ๋ เธอได้รับของขวัญชิ้นหนึ่งที่ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ลืมไม่ลง

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
ในเมืองชนบททางตอนใต้ ก้อยและลี้คือเพื่อนซี้ที่ “ตรงกัน” มาตลอด จนวันที่จังหวะชีวิตของฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนไป ความใกล้ชิดที่เคยเรียบง่ายเริ่มสั่นคลอน วันฝนตกพาให้ความสัมพันธ์ใหม่เกิดขึ้น แต่กลับเดินไปอย่างเงียบงันและหนักแน่นเกินจะเรียกว่าแค่ความบังเอิญ

ขณะเดียวกัน Glowstick เล่าเรื่องของพิมและโญ๋ เพื่อนสนิทที่ใช้ชีวิตร่วมกันในหอพัก ทุกอย่างเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ จนเช้าวันเกิดของโญ๋ ของขวัญชิ้นหนึ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยพยายามลืม กลับกลับมามีตัวตนอีกครั้ง

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
เรื่องแรกพาเราเห็นมิตรภาพที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูป เมื่อ “ความพร้อม” ของร่างกายไม่สอดคล้องกัน ความรู้สึกที่เคยอยู่ใต้การควบคุมเริ่มหลุดรอด และความสัมพันธ์กับหนึ่งในความสัมพันธ์ใหม่นั้นก็ไม่ใช่แค่ความหวานหรือความหลงใหล แต่เป็นพื้นที่ที่ทุกคนคิดไม่เหมือนกัน เงียบ จนยิ่งพยุงยิ่งเจ็บ

เรื่องที่สองสลับมุมด้วยน้ำหนักของความทรงจำที่ไม่ยอมจบ พิมกับโญ๋มีความผูกพันแบบคนที่อยู่ด้วยกันจริงๆ จนกระทั่งของขวัญในวันสำคัญทำให้บางอย่างจากอดีตกลับถูกหยิบขึ้นมา เหมือนคำตอบที่ไม่ได้ตั้งใจจะถาม และคำถามที่ไม่ควรถูกหลีกเลี่ยง

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นคือการเล่าเรื่องแบบ “ค่อยๆ ซึม” ให้ความสัมพันธ์ทั้งสองเรื่องมีแรงกดดันในตัวเอง ใช้ความเงียบ สีหน้า และจังหวะความใกล้ชิดเป็นภาษาหลัก ภาพรวมของหนังให้ความรู้สึกเหมือนความทรงจำที่ยังไม่หายไปไหน มากกว่าจะเป็นเรื่องราวที่มีคำอธิบายชัดเจนในทันที

ภาพรวมหลังรับชม
Lost in Blue (2016) ทำงานได้ดีในโทนอารมณ์ หนังไม่ได้พาไปชี้คำตอบ แต่พาไปสัมผัสความไม่พร้อม ความเงียบ และความทรงจำที่กลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว ข้อสังเกตคือคนที่ชอบเรื่องเดินเร็วหรือมีพล็อตชัดๆ อาจรู้สึกว่าน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าการเฉลยเชิงเหตุผล

โดยรวมเหมาะมากสำหรับคนดูที่อินกับความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป ชอบหนังดราม่าที่ใช้ความรู้สึกนำ และอยากได้ประสบการณ์ดูที่ทำให้ทบทวนตัวเองหลังจบ