Close Knit (Karera ga honki de amu toki wa) (2017)

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่ออังกฤษ: Close Knit (Karera ga honki de amu toki wa) (2017)
ประเภทหนัง: Drama

ฤดูใบไม้ผลิฮิโรมิคนหนึ่งซึ่งเป็นแม่ของเด็กหญิงโทโมะวัย 11 ปีออกจากบ้านเป็นครั้งที่สิบแล้ว “Close Knit (Karera ga honki de amu toki wa)” โทโมะคุ้นเคยกับแม่แบบนี้และมักจะไปที่ของมากิโอะ เขาเป็นพี่ชายของฮิโรมิและอาศัยอยู่กับรินโกะซึ่งเป็นแฟนสาวที่น่ารัก จริงๆแล้วริงโกะเป็นสาวประเภทสอง เธอทำงานเป็นผู้ดูแลในบ้านพักคนชราซึ่งซายูริแม่ของมากิโอะที่ป่วยเป็นโรคสมองเสื่อมอาศัยอยู่ ริงโกะทำอาหารอร่อยและบางครั้งก็กอดโทโมะ เธอสับสนเล็กน้อย แต่โทโมะริงโกะและมากิโอะเริ่มใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน วันหนึ่งริงโกะสอนโทโมะถักผ้าเพื่อควบคุมอารมณ์ของเธอ Rinko ยังได้รับการสอนจากแม่ของเธอในวัยแรกรุ่นเมื่อเธอต่อสู้กับเรื่องเพศของเธอ ลูกสาวถูกแม่ละเลย ลุงผู้อ่อนโยนและคนรักข้ามเพศของเขา เด็กชายขี้โมโหที่ตระหนักถึงความรู้สึกของตัวเองในฐานะเกย์ “การถักนิตติ้ง” อันอบอุ่นทำให้ครอบครัวที่ไม่เป็นทางการกลับมาเหมือนเดิมโทโมะโอกาวะเป็นเด็กหญิงอายุ 11 ปีที่ถูกทอดทิ้ง เธออาศัยอยู่กับแม่ที่โสดและไร้ความรับผิดชอบในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ซึ่งทิ้งเธอไปเมื่อเธอตกหลุมรักผู้ชายคนใหม่ เมื่อใดก็ตามที่เกิดขึ้นโทโมะจะไปอยู่กับมากิโอะลุงของเธอ อย่างไรก็ตามคราวนี้มากิโอะอยู่ร่วมกับแฟนสาวของเขารินโกะซึ่งเป็นผู้หญิงข้ามเพศ ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงดราม่าที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับครอบครัวที่ไม่เป็นทางการและการยอมรับของโทโมะในกลุ่ม LGBT

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
โทโมะคุ้นเคยกับการที่แม่ออกไปจากบ้านเป็นครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนหน้านี้เธอมักจะได้ไปอยู่กับมากิโอะลุงผู้ใจดี แต่ครั้งนี้มากิโอะไม่ได้อยู่ลำพัง เขากำลังใช้ชีวิตร่วมกับรินโกะ แฟนสาวของเขา ผู้ดูแลอย่างอบอุ่นและจริงใจ แม้บางครั้งเธอจะสับสนหรือเผลอทำพฤติกรรมที่ยังหาตัวเองไม่เจอ

ท่ามกลางบรรยากาศที่ทั้งใกล้ชิดและวุ่นวาย รินโกะเริ่มสอนให้โทโมะถักผ้าเพื่อระบายอารมณ์ ขณะเดียวกัน ความทรงจำและแผลในวัยก่อนๆของผู้ใหญ่ก็ถูกหยิบยกขึ้นมาทีละน้อย เรื่องราวค่อยๆพาไปสู่การยอมรับความรัก ความหลากหลายทางเพศ และการเรียนรู้ว่า “ครอบครัว” ไม่จำเป็นต้องหน้าตาเหมือนเดิมเสมอไป

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
โทโมะใช้ชีวิตร่วมกับมากิโอะและรินโกะในบ้านที่ดูอบอุ่นจากการลงมือทำเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ลึกลงไปยังมีความกังวลและความไม่แน่นอนของความสัมพันธ์ รินโกะทำอาหาร ดูแลผู้คน และมีวิธีปลอบโยนแบบเฉพาะตัว การกอด และการสอนให้ถัก ซึ่งค่อยๆทำให้โทโมะรู้สึกปลอดภัยขึ้น

ระหว่างที่โทโมะพยายามทำความเข้าใจกับบทบาทของคนรอบตัว เธอเริ่มเห็นว่าความรักและตัวตนของทุกคนมีรอยต่อที่ซับซ้อน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพศหรือความคาดหวังจากครอบครัว เด็กหญิงจึงค่อยๆเรียนรู้ที่จะรับฟัง เข้าใจ และยืนอยู่ตรงกลางอย่างไม่ตัดสินเร็วเกินไป โดยมีงานถักเป็นสื่อให้ความสัมพันธ์ค่อยๆเยียวยากัน

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นคือการเล่าแบบละมุนแต่ไม่เลี่ยงประเด็น เมื่อความรู้สึกของวัยเด็กปะทะกับอารมณ์ของผู้ใหญ่ ภาพรวมจึงกดดันพอให้คนดูตั้งใจตาม แต่ยังมีช่วงของความอบอุ่นจาก “งานถัก” ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเยียวยาและความพยายามจะอยู่ด้วยกันต่อไป

ภาพรวมหลังรับชม
เรื่องนี้เหมาะกับคนที่อยากดูดราม่าครอบครัวแบบนุ่มลึก เพราะมันโฟกัสการยอมรับและความหมายของการดูแลกันมากกว่าความขัดแย้งเพื่อผลเฉลย จุดสังเกตคือบางช่วงอาจช้าและอารมณ์ค่อยๆสะสมตามจังหวะของตัวละคร แต่ถ้าชอบงานที่ให้พื้นที่กับความรู้สึกจะอินได้ง่าย

โดยรวมเป็นหนังที่จริงใจต่อทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เหมาะสำหรับผู้ชมที่สนใจประเด็นความหลากหลายทางเพศและความสัมพันธ์แบบ “ครอบครัวไม่ทางการ” ที่ยังพยายามเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ