Big Boy บิ๊กบอย 2010

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่ออังกฤษ : Big Boy (2010)
ชื่อไทย : บิ๊กบอย
ประเภท : Music

โป้ (โทนี่-อิรา รากแก่น) เด็กปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยมีชื่อทางตอนเหนือของประเทศ ทั้งชีวิตที่ผ่านมา จะมีดีก็เรื่องเดียวคือเรื่องเรียนเก่ง แต่เรื่องกิจกรรมทั้งหลายไม่เคยทำได้ พอถึงเวลาอีกไม่กี่เดือนที่โป้จะต้องย้ายตามพ่อแม่ไปเปิดร้านอาหารไทยที่อเมริกา โป้มีความทะเยอทะยานครั้งใหม่ คือ การเต้นบีบอย เพราะไปปิ๊งหญิงชอบบีบอย

ซึ่งบังเอิญเป็นช่วงเดียวกันกับที่ ปู่ปุน (ต้อย-เศรษฐา ศิรฉายา) ปู่วัย 60 ปลายๆ ที่อยู่กรุงเทพฯ เพราะหลังเดาะเข้าโรงพยาบาล โป้จึงสบโอกาสในการจะมาฝึกฝนวิชาบีบอยที่กรุงเทพฯ โดยอ้างว่าขอลงมาดูแลปู่ คุณแม่ของโป้ก็ใจดี ยอมให้ลงมากรุงเทพฯ ทั้งๆ ที่รู้สึกแปลกใจตะหงิดๆ ว่าโป้ที่เป็นไม้เบื่อ ไม้เมากับปู่ปุนมาตั้งแต่เด็ก อยู่ดีๆ ทำไมวันหนึ่งเกิดอยากจะมาญาติดีกันได้

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
โป้ (โทนี่-อิรา รากแก่น) เด็กปีหนึ่งผู้หน้าตาดีแต่ชีวิตไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้น นอกจากความเรียนที่เอาอยู่ ทว่าช่วงไม่กี่เดือนก่อนต้องย้ายไปตามพ่อแม่ เขากลับเกิดแรงบันดาลใจใหม่ อยากเริ่มต้นเป็นบีบอย หลังจากไปปิ๊งหญิงสาวที่ชอบสายนี้

จังหวะที่เขากำลังคึกคัก ตรงกับการที่ปู่ปุน (ต้อย-เศรษฐา ศิรฉายา) วัยปลายหกสิบอยู่กรุงเทพฯ หลังเข้าโรงพยาบาล โป้จึงขอมา “ดูแลปู่” เพื่อฝึกฝนไปพร้อมกัน แม้ผู้ใหญ่จะใจดีให้มาลงกรุงเทพฯ แต่ความรู้สึกตะหงิดใจเล็กๆ ว่าทำไมเขากับปู่ที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันมาตลอด อยู่ๆ ถึงอยากปรับความสัมพันธ์ กลับยิ่งชวนให้ติดตามว่าเหตุผลจริงคืออะไร

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
ตลอดเวลาที่โป้ใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ เขาไม่ได้แค่ฝึกท่าเต้นบีบอยเพื่อหวังให้คนที่ชอบเห็นเท่านั้น แต่ยังต้องเผชิญกับตัวเอง ทั้งความเขิน ความกลัวว่าจะทำได้ไม่พอ และความพยายามที่จะก้าวออกจากภาพเดิมของ “เด็กเรียน” ที่ทุกคนคาดไว้

ขณะเดียวกัน การมาของโป้ทำให้ความสัมพันธ์กับปู่ปุนค่อยๆ ขยับจากความห่างเหินไปสู่บทสนทนาที่ลึกขึ้นทีละนิด ทั้งที่ปู่เองก็มีเรื่องราวและมุมมองของวัยที่มากพอจะทำให้การฝึกซ้อมและการเรียนรู้กลายเป็นเรื่องของหัวใจ ไม่ใช่แค่ลีลาบนพื้น

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นคือการเล่าเรื่องแบบอบอุ่นปนขำในจังหวะที่จริงใจ โดยใช้ดนตรีและการเต้นบีบอยเป็นแกนกลางให้ตัวละคร “เติบโตผ่านความพยายาม” ภาพของการฝึก การพลาด แล้วกลับมาลองใหม่ ทำให้เรื่องไม่หนักเกิน แต่ก็ไม่ลื่นไหลจนไร้ความหมาย และความสัมพันธ์ระหว่างโป้กับปู่ค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักแบบค่อยเป็นค่อยไป

ภาพรวมหลังรับชม
บิ๊กบอยเป็นหนังดนตรีที่มีกลิ่นอายครอบครัวและความฝันแบบวัยรุ่นชัดเจน จุดแข็งคือความละมุนของการเล่า ทำให้เรื่องที่เกี่ยวกับการฝึกเต้นไม่ใช่แค่โชว์ทักษะ แต่เป็นเครื่องมือให้ตัวละครจัดระเบียบชีวิตใหม่

อย่างไรก็ดี บางช่วงจะเน้นความสัมพันธ์และบรรยากาศมากกว่าความเข้มข้นแบบพล็อตดราม่าหนักๆ หากคุณชอบหนังแนวเติบโต อบอุ่น และอยากดูเรื่องที่พลังใจขึ้นระหว่างทาง รับรองว่าเข้าทาง