Apprentice (2016) เพชฌฆาตร้องไห้เป็น

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่อไทย :  เพชฌฆาตร้องไห้เป็น
ชื่ออังกฤษ : Apprentice (2016) 
ประเภทหนัง : Drama

เพชฌฆาตร้องไห้เป็น ให้ตายเถอะ ผมขอดูหนังแบบนี้เป็นครั้งสุดท้าย” ผมพูดกับตัวเองขณะชมภาพยนตร์สัญชสาติสิงคโปร์เรื่อง “Apprentice” หรือในชื่อภาษาไทยว่า “เพชฌฆาตร้องไห้เป็น” ไปได้แค่ไม่ถึงครึ่งเรื่อง ซึ่งจุดนี้ต้องขออธิบายก่อนว่า ตนเองเป็นคนที่ Sensitive กับเรื่องราวของชีวิตของผู้ต้องขังในคุกมาก ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนักโทษที่รอวันประหารนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ส่วนตัวมองว่าการตายแบบรู้วันตายคือความทรมานที่สุดอย่างหนึ่งของชีวิตมนุษย์ เวลาที่นับถอยหลังช้าๆพาเราใกล้ความตายไปวันแล้ววันเล่า และเมื่อเวลานั้นมาถึง ตรงจุดนั้น มันคือความตื่นตระหนก ความหวาดกลัวในขั้นสูงสุด ถึงขนาดขาอ่อน ฉี่แตก ขี้ราดก็มีให้เห็นจนเป็นเรื่องปกติ ไอเราสิ ขนาดเป็นคนดูยังหายใจไม่ทั่วท้องแบบบอกไม่ถูก เชื่อมั้ยว่ามือผมมีแต่เหงื่อในขณะที่กำลังดูหนังเรื่องนี้ !! ใครจะหาว่าเว้อผมก็ไม่ว่า แต่ข้อความทั้งหมดด้านบนนั้นสำหรับผมแล้วมันไม่เกินจริงเลย ซึ่งแม้หนังจะไม่ได้เล่าเรื่องราวของชีวิตนักโทษประหารเป็นหลัก แต่การพูดและเข้าไปสำรวจความรู้สึกของเพชฌฆาตนั้น มันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่พูดถึงนักโทษและฉากการประหารชีวิต (ในสิงคโปร์เค้าจะประหารชีวิตนักโทษด้วยวิธีแขวนคอ) หนังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวทั่วไปของชีวิตนักโทษในเรือนจำ

ปูทางก่อนดูแบบไม่เสียอรรถรส
ชายคนหนึ่งทำงานที่สั่นคลอนศรัทธาของตัวเอง เขาไม่ได้มองความตายแบบไกลตัว แต่ทุกขั้นตอนกลับพาเขาเผชิญความกลัว ความสั่น และความรู้สึกผิดที่ยื้อยุดไม่ให้หลุดพ้น จากสภาพแวดล้อมในเรือนจำ หนังพาเราเข้าใกล้ “ด้านมนุษย์” ของงานที่คนส่วนใหญ่มักไม่อยากมอง

แม้หนังจะไม่พยายามเล่าเส้นทางชีวิตของนักโทษแบบละเอียดทั้งหมด ทว่าเมื่อมันเลือกจะสำรวจมุมของเพชฌฆาต ภาระทางอารมณ์จึงค่อย ๆ ก่อตัว เหตุการณ์ในคุกกลายเป็นสนามทดสอบทั้งความอดทนและศีลธรรมของคนทำหน้าที่นั้น

สิ่งที่ควรรู้ก่อนดู
เรือนจำค่อย ๆ เปิดพื้นที่ให้เห็นชีวิตประจำวันของผู้ต้องขังและบรรยากาศที่อึดอัด จังหวะของวันเวลาเหมือนถูกกดให้เดินช้าลง ขณะที่ตัวเอกพยายามทำหน้าที่ด้วยความเป็นระบบ แต่ความรู้สึกกลับไม่ยอมเชื่อฟังหัวใจ

หนังวางความสัมพันธ์ระหว่างงาน ความเงียบ และคำพูดเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ซ้อนชั้น จนผู้ชมเริ่มรู้สึกถึงแรงกระแทกทางจิตใจที่สะสมอยู่ภายใน โดยเฉพาะเมื่อความคิดวนกลับมาที่ความตายและผลลัพธ์ที่ใกล้เข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เสน่ห์ของเรื่องนี้
จุดเด่นอยู่ที่การ “สำรวจความรู้สึก” มากกว่าการเร่งเหตุการณ์ งานเล่าเรื่องคุมอารมณ์ให้แน่น กระแทกด้วยรายละเอียดเชิงจิตวิทยาและภาวะกดดันที่ค่อย ๆ ทวี นอกจากนี้บรรยากาศเรือนจำยังช่วยขับให้ความอึดอัดยิ่งชัด ทำให้ความสงสารและความหวาดหวั่นกลายเป็นแรงหลักของเรื่อง

มุมมองต่อภาพรวมของเรื่อง
เพชฌฆาตร้องไห้เป็น เป็นหนังดราม่าที่พุ่งเข้าหาความรู้สึกของคนทำหน้าที่ที่สังคมไม่ค่อยอยากมอง แม้การเล่าอาจไม่ใช่แบบสารคดี แต่ความเข้มของอารมณ์ทำให้มันค่อนข้าง “ไม่ปล่อยให้ผ่านง่าย”

ข้อสังเกตคือเนื้อหามีความอ่อนไหวสูงและบรรยากาศกดดันมาก เหมาะกับผู้ชมที่ชอบหนังจิตวิทยาและดราม่าหนัก แต่ถ้าไม่สบายใจกับธีมความตายหรือเรือนจำ ควรเตรียมใจไว้ก่อน