Abe (2019)

เนื้อเรื่องโดยรวม

• ชื่ออังกฤษ: Abe (2019)
• ประเภทหนัง: Comedy, Drama

อาเบะเป็นเด็กชายอายุ 12 ขวบจากบรูคลินที่ทำอาหารเพื่อรวมครอบครัวชาวอิสราเอลครึ่งหนึ่งและชาวปาเลสไตน์ไว้ด้วยกัน “Abe” แต่ทุกอย่างกลับผิดพลาด “อาเบะ” คือเด็กอายุ 12
ขวบครึ่งชาวอิสราเอลและครึ่งชาวปาเลสไตน์จากบรูคลินซึ่งขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาแรงกล้า สำหรับอาหารที่ไม่เคยทานอาหารเย็นโดยไม่มีการต่อสู้ในครอบครัว อาเบะหนีออกจากค่ายทำอาหารฤดูร้อนที่โง่เขลาและได้รับคำแนะนำจากเชฟชาวบราซิลชื่อ “ชิโก”

ที่เชี่ยวชาญในการเสิร์ฟอาหารฟิวชั่นในงานแสดงสินค้าอาหาร ด้านหนึ่งของครอบครัวชอบเรียกเขาว่า “อับราฮัม” (ในภาษาฮีบรู) อีกด้านหนึ่ง “อิบราฮิม” (ในภาษาอาหรับ) ในขณะที่ผู้ปกครองที่ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าของเขาเรียกเขาว่า “อับราฮัม”
ในภาษาอังกฤษ แต่เขาชอบอาเบะมากกว่า เพียงแต่อาเบะ เด็กชายอายุ 12 ปีจากบรูคลินทำอาหารเพื่อรวมครอบครัวชาวอิสราเอลครึ่งหนึ่งและชาวปาเลสไตน์ครึ่งหนึ่งเข้าด้วยกัน

ปูทางก่อนดูแบบไม่เสียอรรถรส
อาเบะ เด็กชายวัย 12 ปีที่เติบโตท่ามกลางความแตกต่างของทั้งอิสราเอลและปาเลสไตน์ เชื่อว่าอาหารคือคำตอบสำหรับปัญหาในบ้าน เขาจึงตั้งใจทำอาหารให้มื้อเย็นที่ทำให้ทุกฝ่ายรู้สึกใกล้กันขึ้น ทว่าเมื่อการสื่อสารและความเข้าใจไม่ลงล็อก ทุกอย่างกลับกลายเป็นความวุ่นวายที่เขาคุมไม่ได้

ระหว่างความคาดหวังของผู้ใหญ่และภาษาที่คนในบ้านใช้เรียกเขาไม่เหมือนกัน อาเบะได้เจอเชฟชิโกซึ่งชำนาญเรื่องอาหารฟิวชั่น ความฝันของเขาจะเป็นจริงได้หรือไม่ เมื่อการรวมคนให้เป็นหนึ่งเดียวอาจต้องมากกว่าแค่รสชาติ

สิ่งที่ควรรู้ก่อนดู
อาเบะพยายามสร้างบรรยากาศอบอุ่นด้วยจานอาหารที่สะท้อนตัวตนของเขา ทั้งความหวังและความกังวลสะท้อนออกมาผ่านความตั้งใจในการทำอาหารอย่างละเอียด เขามองเห็นรอยร้าวในบ้านที่สะสมมานาน และพยายามใช้มื้อเย็นเป็นจุดเริ่มต้นเพื่อให้ทุกคนลดระยะห่าง

ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ในครอบครัวยังเต็มไปด้วยการทิ่มแทงจากคำพูดและความเชื่อที่แตกต่าง อาเบะต้องรับมือกับการถูกเข้าใจผิด การถูกท้าทาย และแรงกดดันจากผู้ใหญ่ ระหว่างแผนการทำอาหารที่เหมือนเกมความหวัง เขาเรียนรู้ว่า “การอยู่ร่วมกัน” ไม่ได้ง่ายเหมือนการผสมวัตถุดิบ

เสน่ห์ของเรื่องนี้
จุดเด่นคือการเล่าเรื่องด้วยอารมณ์ขันที่คมพอดีกับดราม่าหนัก ๆ ตัวละครขับเคลื่อนด้วยความเป็นเด็กซื่อ ๆ แต่ใจสู้ ทำให้ความตึงเครียดในครอบครัวดูเข้าถึงได้ ขณะเดียวกันฉากอาหารและการสอนแบบเชฟช่วยเสริมพลังให้เรื่องมีรสชาติ ทั้งความอบอุ่นและความเจ็บปวดที่อยู่ร่วมกันได้อย่างน่าจับตา

มุมมองต่อภาพรวมของเรื่อง
หนังเรื่องนี้มีเสน่ห์จากการใช้ “อาหาร” เป็นภาษากลางในการคุยกับความขัดแย้ง ทำให้ธีมครอบครัวและอัตลักษณ์ดูไม่เชิงเทศนาเกินไป จุดที่ชวนคิดคือความสัมพันธ์ในบ้านไม่ได้พังเพราะคนร้าย แต่พังเพราะคำพูด ความเชื่อ และช่องว่างที่สะสมมานาน

เหมาะกับคนดูที่ชอบดราม่าปนคอมเมดี้ และอยากได้เรื่องที่อารมณ์ขึ้นลงแบบพอดี พร้อมมุมมองเรื่องการอยู่ร่วมกันที่ไม่มีกลิ่นอวย แต่จริงใจในแบบของตัวเอง