คิดถึงวิทยา (2014) Teacher’s Diary

เนื้อเรื่องโดยรวม

ชื่ออังกฤษ : Teacher’s Diary (2014) 
ชื่อไทย : คิดถึงวิทยา (Kid Teung Wittaya)
ประเภท :  Drama, Romance

ปีการศึกษา 2555 “สอง” (บี้ สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว) อดีตนักกีฬามวยปล้ำตกอับต้องผันตัวเองมาเป็นครูยังโรงเรียนแห่งหนึ่งที่กว่าจะไปถึงต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืด ขึ้นรถผ่านผืนป่า ลงเรือฝ่าผืนน้ำหลายชั่วโมง โรงเรียนซึ่งตั้งอยู่กลางเขื่อน โอบล้อมด้วยภูเขาและผืนน้ำอันกว้างใหญ่ “โรงเรียนบ้านแก่งวิทยา สาขาเรือนแพ”โรงเรียนแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เด็กๆ ลูกชาวประมงที่ไม่มีโอกาสออกไปนอกเขื่อนได้มีโอกาสเรียนหนังสือ สองต้องสอนเด็กๆ สุดแสบที่แม้จะมีเพียง 4 คน แต่ก็ล้วนเรียนกันคนละชั้นกันหมด แถมเขายังต้องสอนเด็กๆ ทุกวิชาทุกชั้นเรียนด้วยตัวคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องทนกับสภาพที่ไม่มีทั้งไฟฟ้าน้ำประปา หนำซ้ำต้องผจญกับความเหงาที่ไม่สามารถติดต่อใครได้เพราะที่โรงเรียนนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์สิ่งเดียวที่พอจะช่วยให้สองคลายเหงาได้คือไดอารี่เล่มหนึ่งที่ถูกลืมทิ้งไว้ของ “แอน” (พลอย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์) ครูคนเก่าที่เพิ่งย้ายออกไป แอนเขียนตัดพ้อถึงชีวิตของเธอและครูทุกคนที่มาสอนที่นี่ว่านอกจากจะลำบากแล้วยังต้องเลิกกับแฟนทุกราย ถึงขนาดตั้งฉายาให้โรงเรียนนี้ว่า “ถ.ท.ว. ถูกทิ้งวิทยา”สองอ่านเรื่องของแอนผ่านสมุดเล่มนี้เสมือนเธอเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เข้าใจหัวอกของเขา จนกลายเป็นความผูกพันผ่านตัวหนังสือที่ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งเฝ้าคิดถึงตัวจริงของเธอ แต่แม้สองจะอยากเจอแอนแค่ไหน เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปพบเธอได้อย่างไร…ปีการศึกษา 2556 โชคชะตานำพาให้แอนกลับมาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้อีกครั้ง ทว่าสองกลับไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แอนพบไดอารี่ที่เธอลืมทิ้งไว้ พอแอนเปิดอ่านก็ต้องแปลกใจเมื่อได้พบกับลายมือของสองที่เขียนต่อจากสิ่งที่เธอเคยเขียนไว้ เขาระบายความรู้สึกในใจตลอดช่วงเวลาที่สอนอยู่ที่นี่ โดยเฉพาะความหวังที่เขาอยากจะพบกับแอนสักครั้งแอนไม่รู้ว่าสองจากไปเพราะอะไร ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนหรือแม้กระทั่งว่าเขาเป็นใคร แต่การได้รู้ว่ามีคนอีกคนที่เคยอยู่ในที่แห่งเดียวกับเธอคอยเฝ้าคิดถึงแต่เธอ ความรู้สึกในการกลับมาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้อีกครั้งของแอนก็เปลี่ยนไปจากเหมือนถูกทิ้งกลายมาเป็นความคิดถึงคิดถึงใครสักคนที่แม้แต่เธอเองก็ยังไม่เคยได้พบมาก่อน…

เล่าเรื่องคร่าว ๆ แบบไม่สปอยล์
สองอดีตนักกีฬามวยปล้ำตกอับต้องมารับบทครูที่โรงเรียนบ้านแก่งวิทยา สาขาเรือนแพ โรงเรียนเล็กๆ ที่อยู่กลางเขื่อน ทำให้เขาต้องสอนเด็กๆ หลายระดับชั้นพร้อมกัน ทั้งยังต้องเผชิญชีวิตที่ไร้ไฟฟ้า ไร้น้ำ และไร้สัญญาณติดต่อกับโลกภายนอก

ในความโดดเดี่ยว ไดอารี่ของ “แอน” ครูคนเก่าที่เพิ่งย้ายออกไป กลายเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่สองอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความรู้สึกที่เป็นเหมือนการคุยกันผ่านตัวหนังสือค่อยๆ กลายเป็นความคิดถึงจริงจัง กระทั่งเวลาพาให้แอนกลับมาสอนที่นี่อีกครั้ง และสิ่งที่เธอพบในไดอารี่ทำให้ความทรงจำและคำถามบางอย่างกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ข้อมูลที่ช่วยให้ดูสนุกขึ้น
ทุกวันของสองเต็มไปด้วยงานที่หนักเกินกำลัง เมื่อเด็กมีเพียงไม่กี่คนแต่กระจายตามชั้นเรียนต่างๆ เขาต้องรับผิดชอบทุกวิชา ทั้งยังต้องอยู่กับสภาพแวดล้อมที่ทำให้การช่วยเหลือจากใครแทบเป็นไปไม่ได้ ความเหงาจึงไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่คือสิ่งที่กินเวลาทุกวันของเขา

เมื่อไดอารี่ของแอนถูกทิ้งไว้ สองจึงค่อยๆ เปิดอ่านความคิดของครูคนก่อนอย่างตั้งใจ เรื่องเล่าที่ทั้งเหนื่อยและตลกขมๆ ทำให้สองเหมือนมีใครสักคนอยู่ข้างๆ และเขาเองก็เริ่มระบายความในใจต่อไปในแบบของตัวเอง จนกระทั่งแอนกลับมา เธอได้เห็นลายมือที่ “ต่อจากเธอ” ทำให้ความสัมพันธ์ที่ยังไม่เคยเจอหน้ากลายเป็นปริศนาที่ต้องค้นหาว่าอีกฝ่ายคอยรออะไร และความหวังนั้นมีที่มาจริงๆ อย่างไร

ความโดดเด่นที่ช่วยพยุงเรื่อง
จุดเด่นของเรื่องคือการเล่าอารมณ์ผ่าน “ไดอารี่” ที่ทำให้ความรู้สึกแทนระยะทางได้ดีมาก ทั้งความเหงา ความหวัง และความค้างคา ถูกปั้นให้ค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักโดยไม่ต้องอาศัยพล็อตหวือหวา และยังได้บรรยากาศโรงเรียนกลางเขื่อนที่แปลกแยกจากชีวิตเมือง ทำให้โรแมนซ์มีรสของความจริงจังและความอดทน

ภาพรวมหลังรับชม
คิดถึงวิทยา เป็นดราม่าโรแมนซ์ที่โฟกัส “ความรู้สึก” มากกว่าความบังเอิญ แบบที่อ่านแล้วตามทันใจว่าความคิดถึงก่อตัวขึ้นได้อย่างไร ข้อดีคือการเล่าเรื่องละเมียดและรักษาอารมณ์ให้ค่อยๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ ส่วนจุดสังเกตคือจังหวะบางช่วงจะนิ่งและอาจต้องใช้เวลาเพื่ออินกับบรรยากาศเหงาๆ

เหมาะกับคนที่ชอบเรื่องรักแบบจริงใจ ไม่เร่งดราม่า และอยากดูงานที่ให้รสของคำสาบาน ความค้างคา และการเรียนรู้จากการรอ